تبلیغات

به سایت رسمی گروه ریاضی خیام خوش آمدید



پیشنهاد می کنیم برای نمایش بهتر سایت از مرورگرهای Firefox یا Google Chrome استفاده کنید

     

حذف لودینگ

گروه ریاضی خیام - دانشگاه گیلان - مراتب علمی اساتید دانشگاه

مراتب علمی اساتید دانشگاه

شنبه 3 اسفند 1392 20:20
تعداد بازدیدها : 

تعداد نظرات ارسال شده : 

آخرین ویرایش : شنبه 3 اسفند 1392

موضوع : جالب و خواندنی،

«عضو هیأت علمی» دانشگاه به کسانی اطلاق می‌شود که به موجب قرارداد پیمانی، رسمی آزمایشی یا رسمی قطعی در دانشگاه خاصی استخدام شده و در آنجا به فعالیت آموزشی و یا پژوهشی مشغول هستند. بر حسب وظایف محوله، عضو هیأت علمی ممکن است «عضو هیأت علمی آموزشی» یا «عضو هیأت علمی پژوهشی» باشد. اکثریت قاطع اعضای هیأت علمی دانشگاه آموزشی هستند که وظیفه آن‌ها در درجه اول آموزش است در حالی که تعداد کمی نیز پژوهشی هستند که عمده فعالیت آن‌ها انجام فعالیت‌های پژوهشی است.

اعضای هیأت علمی از حیث مرتبه به ترتیب از مرحله پایین‌تر به مرحله بالاتر به «مربی (Instructor)»، «استادیار(Assistant Professor) »، دانشیار(Associate Professor)» و «استاد (Professor)» تقسیم می‌شوند.

کسانی که فاقد مدرک دکتری (PhD) هستند اما دارای مدرک کارشناسی ارشد هستند و عضو هیأت علمی دانشگاه می‌شوند به عنوان مربی استخدام می‌شوند (امروزه به ندرت دانشگاه‌ها حاضر می‌شوند کسی را به عنوان مربی استخدام کنند). معمولاً ارتقای یک مربی به مرتبه بالاتر منوط به اخذ مدرک دکتری است ولی در برخی موارد استثنایی مربیان با داشتن امتیازات پژوهشی لازم و دفاع از یک رساله به مرتبه بالاتر ارتقاء می‌یابند بدون این که ضرورتاً مدرک دکتری اخذ کنند. مربیانی که در طول استخدام مدرک دکتری اخذ می‌کنند، با چاپ یک یا دو مقاله علمی پژوهشی به مرتبه استادیاری ارتقاء پیدا می‌کنند.


کسانی که دارای مدرک دکتری (PhD) هستند در بدو استخدام به عنوان استادیار عضو هیأت علمی می‌شوند. ارتقای استادیاران به مرتبه دانشیاری منوط به گذشت حداقل چهار سال و کسب امتیازات لازم آموزشی و پژوهشی و اخیراً فرهنگی طبق آیین نامه ارتقای اعضای هیأت علمی به تشخیص هیأت ممیزه دانشگاه مربوط است. اعضای هیأت علمی دانشگاه‌های فاقد هیأت ممیزه باید تقاضای خود را به هیأت ممیزه مرکزی در وزارت علوم ارسال کنند. هیچ استادیاری نمی‌تواند مستقیماً و بدون اخذ درجه دانشیاری به مرتبه استادی ارتقاء یابد.

دانشیاران در صورتی می‌توانند به مرتبه بالاتر یعنی استادی یا استاد تمامی نایل شوند که حداقل چهار سال (در اکثر موارد عملاً بیش از پنج سال) در مرتبه دانشیاری توقف داشته و حداقل امتیازات لازم آموزشی و پژوهشی و فرهنگی را به تشخیص هیأت ممیزه دانشگاه مزبور طبق آیین نامه ارتقای اعضای هیأت علمی کسب کرده باشند. هیئت ممیزه‌ها معمولاً در اعطای درجه استادی دقت بیشتری انجام می‌دهند تا مطمئن شوند که فرد مورد نظر واقعاً شایسته درجه استادی است.

هر عضو هیأت علمی موظف است در هفته حداقل تعداد واحدی را تدریس کند که این امر حسب مرتبه علمی فرد متفاوت می‌باشد. طبق آخرین دستورالعمل، تعداد واحدهای موظفی اعضای هیأت علمی آموزشی در دانشگاه محل خدمت به شرح زیر است: استاد: ۸ واحد؛ دانشیار: ۹ واحد؛ استادیار: ۱۰ واحد؛ مربی ۱۲ واحد.

اعضای هیأت علمی دانشگاه در صورت انجام فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی لازم هر سال می‌توانند یک پایه ترفیع کسب کنند. مثلاً کسی که «دانشیار پایه ۱۵ دانشگاه تهران» است، این بدین معنا است که فرد مزبور اولاً عضو هیأت علمی دانشگاه تهران است، ثانیاً رتبه علمی وی دانشیار است که توانسته تاکنون ۱۵ پایه ترفیع کسب کند. معمولاً بین تعداد پایه‌های کسب شده یک عضو هیأت علمی و سال‌های استخدام وی رابطه وجود دارد. در موارد خاص، فرد ممکن است پایه تشویقی و یا یک یا چند پایه ایثارگری دریافت کرده باشد.

اصولاً هر کسی که عضو هیأت علمی است باید در معرفی خود در نوشته‌های خود یا در سایر مجامع، مرتبه دانشگاهی خود را بیان نماید. اما امروزه کتاب‌ها یا نوشته‌های زیادی وجود دارد که وقتی روی جلد آن‌ها را نگاه می‌کنی نویسنده خودش را «استاد دانشگاه» نامیده است. در کنفرانس‌ها، مصاحبه‌های رادیو و تلویزیونی و مطبوعات نیز این گونه عبارات مبهم به وفور توسط خود افراد یا مجریان برای معرفی افراد بکار گرفته می‌شود.

وقتی کسی خود را «استاد دانشگاه» معرفی می‌کند، معلوم نیست که وی اولاً عضو هیأت علمی کدام دانشگاه است و ثانیاً مرتبه وی چیست؟ به عبارت دیگر آیا فرد واقعاً عضو هیأت علمی دانشگاهی هست و آیا وی واقعاً دارای درجه استادی است؟ اگر این فرد واقعاً استاد دانشگاه خاصی است، چرا دانشگاه خود را معرفی نمی‌کند که مخاطبین بدانند که وی استاد کدام دانشگاه است. مسلماً اگر کسی خود را «استاد دانشگاه تهران» خطاب کند، باید واقعاً دارای درجه استادی و عضو هیأت علمی دانشگاه تهران باشد والا زود موضوع تکذیب می‌شود. یک راه برای فرار از این مخمصه، استفاده از عبارت مبهم «استاد دانشگاه» یا «استاد دانشگاه‌های تهران» است که هم به فرد هویت می‌دهد و هم امکان تکذیبش به راحتی ممکن نیست. چطور همه دانشگاه‌ها جمع بشوند و ادعای وی را تکذیب کنند!؟

برخی از افراد خود را تحت عنوان «پروفسور» معرفی می‌کنند یا در رسانه¬ها بدین عنوان معرفی می‌شوند که معلوم نیست که منظور چیست. اگر منظور این است که فرد مزبور در خارج از کشور عضو هیأت علمی دانشگاهی است و رتبه آن professor است، این همان است که معادل آن در فارسی «استاد» یا «استاد تمام» است. البته این عنوان در برخی از کشورها بعضاً به اساتید دانشگاه که دارای کرسی هستند، اطلاق می¬شود. در هر حال برای ما معلوم نشد که چه کسی پروفسور هست و چه کسی نیست و فرد برای کسب این درجه چه مراحلی را باید طی کند. به نظرم این لقب را رسانه‌ها به هر که دوست دارند می‌دهند و از هر که دوست دارند دریغ می‌دارند. البته در دانشگاه تهران، این امکان برای یک استاد تمام وجود دارد که عنوان «استاد ممتاز» را کسب کند که این منوط به گذشت ده سال از زمان اخذ مرتبه استادی و کسب امتیازات آموزشی و پژوهشی زیادی است.

به نقل از وب‌سایت دکتر عبدالحسین شیراوی